Na het betreden van wel duizenden woningen, na de contacten met medeburgers, in allerlei pluimage, in allerlei omstandigheden, lijkt de gedachte steeds meer op te komen dat de woning een aparte identiteit is. De rol van de voordeur, een toegangsdeur, wordt meer en meer bepalend in mijn werk. Niet dat alleen. Toegang krijgen tot een leefwereld waar we niet steeds staan op te wachten. 

Het geheel benaderen vanuit een vogelperspectief  lijkt essentieel, om de afstand te bewaren.
De vorm :                          komt met regelmaat voor,  vanuit de gedachte dat steeds meer woningen zo zijn gebouwd. Omlijnd door een afsluiting met een tuintje erin. Dat is niet slecht, zo'n tuintje. Het geeft een rust- gevoel, een plekje om lucht op te snuiven. Het geeft ons meer zuurstof. En dat hebben we allen zo hard nodig, zuurstof.  De afsluiting gaat het indringen tegen, 
Ook al is dit slechts een verzinsel (...... dat van de woning en zijn vorm)  Het lijkt voor mij de manier om deze verschillende identiteiten te abstraheren in beelden dat de weerspiegeling weergeven van een hectisch bestaan. Een bestaan waarin we zoveel mogelijk trachten het toeval te aanvaarden. Aanvaarding van wat lelijk is, aanvaarding van waar we geen greep op hebben, aanvaarding van wat moeilijk te aanvaarden is. 

De oorsprong van het beeld is steeds hetzelfde, het schilderij krijgt zijn eigen leven door de evolutie dat het ondergaat. Het einde bepalen vraagt tijd.  

IMG_1127.jpg

Na het betreden van wel duizenden woningen, na contacten met medeburgers, in allerlei pluimage, in allerlei omstandigheden, lijkt de gedachte steeds meer op te komen dat de woning een aparte identiteit is. De rol van de voordeur, een toegangsdeur, wordt meer en meer bepalend in mijn werk. Niet dat alleen.                        Toegang krijgen tot een leefwereld waar we niet steeds staan op te wachten.

Het geheel benaderen vanuit een vogelperspectief lijkt essentieel, om afstand te bewaren.

De vorm ;                         komt met regelmaat voor, vanuit de gedachte dat steeds meer woningen zo zijn gebouwd.


Omlijnd door een afsluiting met een tuintje erin. Dat is niet slecht, zo'n tuintje. Het geeft een rust- gevoel, een plek om lucht op te snuiven. Het geeft ons meer zuurstof. En dat hebben we allen zo hard nodig, zuurstof.           De afsluiting gaat het indringen tegen.

Ook al is dit een verzinsel (....dat van de woning en zijn vorm....) Het lijkt voor mij de manier om deze verschillende 
identiteiten te abstraheren in beelden die een weerspiegeling weergeven van een hectisch bestaan. Een bestaan waarin we zoveel mogelijk trachten het toeval te aanvaarden. Aanvaarding van wat lelijk is, aanvaarding van hetgeen waar we geen greep op hebben, aanvaarding van wat moeilijk te aanvaarden is.

De oorsprong van het beeld is steeds hetzelfde, het schilderij krijgt zijn eigen leven door de evolutie dat het ondergaat.
Het einde bepalen vraagt tijd.